اندر احوالات قطعنامه های شورای امنیت

گویند روزی شاه سلطان با خدم و هشم عازم شکار شد ، به ناگه هوا تیره گشت و سرمایی عجیب در گرفت ، شاه را پرسیدند چه کنیم ؟ فرمود منقل را بر پا سازید و چای نبات زعفرانی بر آن بنهید ، چنان کردند و شاه مشغول شد و دمی بیاسایید ، پس از لختی غرید و نگهبان را خواست ، از او پرسید : ای سرباز خارج ز سرای ما چه خبر است ؟ سرباز پاسخ داد : فدای قبله ی همایونی طوفانی عجیب و سرمایی سخت جانسوز است. شاه خشمگین شد و چنین دستور داد : ای نگهبان برو و به سرما چنین بگو که بیاید این را بخورد و با وافور به آلت مبارک اشارتی نمود ، خبرش را هم برای ما بیاور

:نگهبان به تگ رفت و چنان کرد و باز گشت و پاسخ داد

:اعلا حضراتا چنان کردم و چنین شنیدم

هوووووووو ، آلت همایونی به سلامت که دستمان به آن نرسد فلذا خواهر نگهبانان را خواهم گایید

و باشد که بخوانید و پند گیرید که استکبار هیچ غلطی نمی تواند بکند

و آنها که ندانند و نخواهند بدانند و همانا آنها از زیان کارانند

والناس کلها نجهبان(نگهبان) و لا ریب فی قلب ملک العزیز الحکیم